Nú - Nú, bókin sem aldrei var skrifuð # 69134
- Regulärer Preis
- 3.900 kr
- Angebotspreis
- 3.900 kr
- Regulärer Preis
Ausverkauft
- Stückpreis
- pro
Nú - Nú, bókin sem aldrei var skrifuð, minningar Steinþórs Þórðarsonar á Hala í Suðursveit. Stefán Jónsson sá um útgáfuna.
„Er komið strand?“
Einu sinni var það síðla kvölds á góunni, um eða upp úr 1920, að skúta siglir fullum seglum og stefnir undir Breiðabólstaðafjöru fram af Breiðabólstaðabæjum. Birtu var mikið farið að bregða; sást því ógreinilega til hennar. Þeir sem bezt þóttust sjá, sögðu hana komna upp í fjöru. Aðrir mölduðu í móinn, en sögðu, að líkur væru til að hún væri komin það nálægt, að lítill vafi mundi á því að hún færi í strand.
Nú var uppi fótur og fit á Breiðabólstaðabæjum. Stutt er þaðan fram í fjörinu, og í þetta sinn var greiður vegur, því að Breiðabólstaðarlón var á heldum ís. Allir karlmenn á bæjunum hlupu í skyndi af stað, en þeir voru sjö talsins, með öll nauðsynleg björgunartæki, eftir því sem þá var völ á. Þessi strandfrétt barst til Steins afa míns á Breiðabólstað. Þegar þetta gerðist, var hann búinn að vera blindur í nær þrjá áratugi og hafði orðið litla fótavist. Hann hafði þann sið, að hátta alsber, og eins var í þetta sinn. Nú reis karl upp í rúmi sínu og spyr með mesta ákafa: „Er komið strand?“ Honum var sagt, að líkur væru til þess. „Já, líkur til þess,“ endurtók hann.
Við þessa frétt hreykir afi sér hærra í rúminu, og rær aftur og fram og riðar meir – hann riðar mikið – og ákafar en venjulega. Ýmist tók hann stór föll út á hliðarnar, ekki ólíkt og skúta undir fullum seglum í stórsjó.
„Er komið strand?“
Einu sinni var það síðla kvölds á góunni, um eða upp úr 1920, að skúta siglir fullum seglum og stefnir undir Breiðabólstaðafjöru fram af Breiðabólstaðabæjum. Birtu var mikið farið að bregða; sást því ógreinilega til hennar. Þeir sem bezt þóttust sjá, sögðu hana komna upp í fjöru. Aðrir mölduðu í móinn, en sögðu, að líkur væru til að hún væri komin það nálægt, að lítill vafi mundi á því að hún færi í strand.
Nú var uppi fótur og fit á Breiðabólstaðabæjum. Stutt er þaðan fram í fjörinu, og í þetta sinn var greiður vegur, því að Breiðabólstaðarlón var á heldum ís. Allir karlmenn á bæjunum hlupu í skyndi af stað, en þeir voru sjö talsins, með öll nauðsynleg björgunartæki, eftir því sem þá var völ á. Þessi strandfrétt barst til Steins afa míns á Breiðabólstað. Þegar þetta gerðist, var hann búinn að vera blindur í nær þrjá áratugi og hafði orðið litla fótavist. Hann hafði þann sið, að hátta alsber, og eins var í þetta sinn. Nú reis karl upp í rúmi sínu og spyr með mesta ákafa: „Er komið strand?“ Honum var sagt, að líkur væru til þess. „Já, líkur til þess,“ endurtók hann.
Við þessa frétt hreykir afi sér hærra í rúminu, og rær aftur og fram og riðar meir – hann riðar mikið – og ákafar en venjulega. Ýmist tók hann stór föll út á hliðarnar, ekki ólíkt og skúta undir fullum seglum í stórsjó.