Fljótið helga # 52973

Fljótið helga. Ljóð eftir Tómas Guðmundsson.
Gott eintak í ágætu bandi.


Að haustnóttum einn ég að heiman geng

því harms míns og gleði bíður

hið myrka fljót, sem við flúð og streng

svo fallþungum niði líður.

Það kom hingað forðum á móti mér

hvern morgun í sóldýrð vafið.

Í kvöld á það sefandi söng, sem ber

minn síðasta vordag í hafið.



Já, hér fann ég aldir og örlög hjá

í elfunnar niði streyma,

og hljóðum mér dvaldist við hylji þá,

sem himin og stjörnur geyma.

Þar hvarf mér sú veröld, sem vökunnar beið.

Þar varð mér hver ævinnar dagur

að heilögum söng, er um hjartað leið

svo harmdjúpur, sár og fagur.


Þá settust þeir töfrar í sál minni að,

sem síðan ég mátti ekki verjast.

Og því lét mig ósnortinn æðimargt það,

sem öðrum varð hvöt til að berjast.

- Ég veld þeirri sök því ég veit hver hún er,

sú veröld, sem fékk mín ei notið.

En hér fann ég ungur í hjarta mér

þann himin, sem ég gat lotið.



Og geiglausum huga ég held til móts

við haustið, sem allra bíður.

Og sefandi harmljóð hins helga fljóts

úr húminu til mín líður.

Eins veit ég og finn að það fylgir mér

um firð hinna bláu vega,

er hníg eitt síðkvöld að hjarta þér,

ó, haustfagra ættjörð míns trega.