Ég ber að dyrum # 51395

Ég ber að dyrum. Ljóð eftir Jón úr Vör.
Þetta er 3. útgáfa.
Gott eintak. Áritað "Bestu þakkir fyrir bókina".


Ég ber að dyrum



Ég er rukkari.

Í morgun hringdi ég dyrabjöllu

eins glæsilegasta hússins í bænum.

Það er húðað utan með hrafntinnu

og tröppurnar eru úr silfurbergsmulningi.



Ung stúlka kemur til dyra,

hún er í ermalausum morgunkjól.

Það er vinnukona.



-Er húsbóndinn við? spyr ég

og hampa reikningnum.

-Nei, hann er nýgenginn út.

Röddin er stoltlaus og þýð.



-En frúin? spyr ég

með hægð eftir hikandi þögn.

-Ekki heldur,

og brosir.

Ég þakka,

tek ofan hattinn

og hneigi mig.

-Sælar, hvísla ég.

-Sælir.



Um leið og ég loka hliðinu

lít ég snöggvast til baka,

hún stendur þá ennþá í dyrunum,

brosir til mín bláum augum

og rauðum vörum.



Svo geng ég frá húsi til húss,

frá dyrum til dyra,

allan daginn frá morgni til kvölds,

alls staðar illa þeginn,

óvelkominn gestur

og viðtökurnar eftir því.



Eins og ég, vesall rukkari,

eigi sök á kreppunni,

atvinnuleysinu

og öllum vandræðum

skuldunautanna?



Og eitt er víst:

að fæstir eru fúsir til að borga,

flestir auralausir,

að minnsta kosti í svipinn.

Komdu á morgun, góði,

segja þeir,

seinna,

í miðri vikunni,

um mánaðamótin,

einhverntíma,

aldrei.



Og loks er dagurinn á enda

og ráp mitt stöðvað,

hvíld,

þögul þungbúin nótt.



En blóð mitt kyrrist ekki,

það slær enn í takt við hringiðu dagsins

og strætaysinn,

æst og óstöðvandi.



Og hún,

þessi fallega vinnukona,

sem fann skyldleika okkar

í umkomuleysinu,

undirgefninni,

hún brosir í hug mínum,

hlær í þögninni.



Á morgun?

Hver veit hvað gerist á morgun?

Kannski eitthvað skrítið,

eitthvað fallegt.

Hver veit.