Gullregn úr ljóðum Jónasar Hallgrímssonar # 79597

Gullregn úr ljóðum Jónasar Hallgrímssonar. Guðni Jónsson tók saman.


Ferðalok.


Ástarstjörnu

yfir Hraundranga
skýla næturský.

Hló hún á himni,

hryggur þráir

sveinn í djúpum dali.



Veit ég, hvar von öll

og veröld mín

glædd er guðs loga.

Hlekki brýt ég hugar

og heilum mér

fleygi faðm þinn í.



Sökkvi eg mér og sé ég

í sálu þér

og lífi þínu lifi.

Andartak sérhvert,

sem ann þér guð,

finn ég í heitu hjarta.



Tíndum við á fjalli,

tvö vorum saman,

blóm í hárri hlíð.

Knýtti ég kerfi

og í kjöltu þér

lagði ljúfar gjafir.



Hlóðstu mér að höfði

hringum ilmandi

bjartra blágrasa,

einn af öðrum,

og að öllu dáðist,

og greipst þá aftur af.



Hlógum við á heiði,

himinn glaðnaði

fagur á fjalla brún.

Alls yndi

þótti mér ekki vera

utan voru lífi lifa.



Grétu þá í lautu

góðir blómálfar,

skilnað okkarn skildu.

Dögg það við hugðum,

og dropa kalda

kysstum úr krossgrasi.



Hélt eg þér á hesti

í hörðum straumi,

og fann til fullnustu,

blómknapp þann gæti

eg borið og varið

öll yfir æviskeið.



Greiddi eg þér lokka

við Galtará

vel og vandlega.

Brosa blómvarir,

blika sjónstjörnur,

roðnar heitur hlýr.



Fjær er nú fagurri

fylgd þinni

sveinn í djúpum dali.

Ástarstjarna

yfir Hraundranga

skín á bak við ský.



Háa skilur hnetti

himingeimur,

blað skilur bakka og egg.

En anda, sem unnast,

fær aldregi

eilífð að skilið.