Hinumegin við sólskinið # 49534

Hinumegin við sólskinið. Ljóð eftir Elías Mar.


Mamma





Lítill kútur feitur


með sosum enga ló á kolli og ekki farinn að ganga


fálmar smáum puttum útí rökkrið


einu sinni enn


og segir þetta eina orð sem hann kann.





En hann fær ekki það svar sem hann væntir


því að hún mamma hans er farin,


endanlega farin,


og hann finnur ekki þetta mjúka og gjafmilda


sem hann þráir að geta


þrýst að tannlausum munni og sogið … sogið …





Þess vegna kallar hann ekki oftar,


heldur hvíslar


í hinzta sinn þessu eina veika orði:


Mamma …





Lítill kútur feitur


bersköllóttur


aldinn að árum, hættur að geta gengið


og kominn endanlega í kör


fálmar kubbslegum puttum um sængina sína eirðarlaust


og hefur ekki sagt eitt orð í mörg dægur.





Sjúkrahúspresturinn leggur sefandi hönd


á feita puttana.


Þá róast lítill kútur


og stynur alsæll:


Mamma!