Kyssti mig sól # 78490

Kyssti mig sól. Ljóð eftir Guðmund Böðvarsson. Fyrsta bók Guðmundar Böðvarssonar.


Kyssti mig sól

Kyssti mig sól og sagði:

Sérðu ekki hvað ég skín?

Gleymdu nú vetrargaddinum sára,

gleymdu honum, ástin mín.

Nú er ég átján ára.



Þá dunaði haustsins harpa

í hug mínum þungan slátt.

Því spurði ég: Geturðu gleymt þessum rómi,

sem glymur hér dag og nátt

og býr yfir dauðadómi?



Því blaðmjúkra birkiskóga

bíður lauffall og sorg,

og vorhuga þíns bíða vökunætur

í vetrarins hljóðu borg.

Við gluggana frosna þú grætur.



Þá hló hún inn í mitt hjarta,

hár mitt strauk hún og kvað:

Horfðu í augu mín, ef þú getur,

ástin mín, gerðu það –

og segðu svo: Það er vetur.



Þá sviku mig rökin, og síðan

syngur í huga mér

hinn hjúfrandi blær og hin hrynjandi bára,

hvar, ó, hvar sem ég fer:

Nú er hún átján ára.