Ljóð án lags # 7363

Ljóð án lags. Ljóð eftir Reinhardt Reinhardtsson.

Ævar R. Kvaran ritar inngang: Nokkur orð um höfundinn.

Reinhardt Reinhardtsson er fæddur Mjófirðingur og lifði þar bernskuárin sín. Síðan dvaldist hann í Norðfjarðarþorpi um árabil. Hann var sagður norskur að föðurkyni.

Fjörutíu vikna gamlan tók Steinn Jónsson, þá kunnur barnakennari í Mjóafirði, þennan litla og munaðarlausa dreng í fóstur. Síðan deildu þeir saman gæðum lífsins og gjöfum þess í 43 ár.


Kona Reinhardts var Ólöf Ögmundsdóttir frá Þistilfirði. Þau hjón áttu lengst af heima í Reykjavík og ráku þar Efnalaug Austurbœjar með útibúum.


Norðfjörður



Aftur lít ég fjörðinn fríða,

fagurbláa, djúpa, víða

blunda fast í faðmi hlíða;

vökul standa verði á

sveipuð glæstum árdagseldi

og aftanskinsins rauða feldi

fjöllin brött og himinhá.



Egils rauða byggðin breiða

blasir við frá strönd til heiða,

lækir glitra, fossar freyða;

fjalls um vanga strýkur blær.

Sér við atlot sumartíðar

svartar brúnir Skuggahlíðar

lyfta himinljósi nær.



Syngur blítt á silfurstrengi

sumarljóð við tún og engi

áin tæra. Ljúft og lengi

hólmar grænir hlýða á.

Upp við sævarsandinn kalda

sína hörpu stillir alda;

hvítt er skaut og skikkjan blá.



Yfir sveit ég augum renni;

örnefni þar flest ég kenni;

björtu jökuls undir enni

fagran lít ég Fannadal.

Droplaugar við djörfum sonum

dvelur hugur minn að vonum,

er um fjalla ég svipast sal.



Hof, þér lutu heiðnar tíðir,

hvassa branda er skóku lýðir,

blóðs svo runnu straumar stríðir

og styrjargnýr um loftið smaug.

Hér á vöggu sína saga,

sem allt fram á vora daga


krýnir ljóma kappans haug.

Heyri ég kirkjuklukkur hringja,

klerka prúða messur syngja;

minningarnar aftur yngja

upp hinn fagra Skorrastað.

Hér var rausn og höfðingsbragur,

héðan lýsti eins og dagur

trúarsól, er syrti að.



Býlin dreifð um blómagrundir

bröttum fjallahlíðum undir

minna á æsku-unaðsstundir,

allt of fljótt, sem liðu hjá.

Tímar breytast; húsin hækka;

herfi og plógur túnin stækka.

Þó má gamla svipinn sjá.



Berum undir bjargsins fótum

bærinn vex af fornum rótum.

Áfram, nýjar brautir brjótum,

boðorð vorra tíma er.

Létta byrði af lúnum bökum,

lyfta þyngstu Grettistökum

elfarfoss og heiðahver.



Fjöllin upp í heiðið háa

huga lyfta, og djúpið bláa

sjónhring víkki, samt því smáa

sé ei gleymt; það virða skal.

Væna sveit, þig vor hvert yngi;

vögguljóð þér aldan syngi;

Blessun streymi um strönd og dal.