Ljóðmæli eptir Jóhann Magnús Bjarnason # 66023
- Regular
- 6.900 kr
- Sale
- 6.900 kr
- Regular
Sold Out
- Unit Price
- per
Ljóðmæli eptir Jóhann Magnús Bjarnason.
Gott eintak í ágætu bandi. Bókmerki André Courmont prýðir bókina.
Um Jóhann Magnús Bjarnason segir svo á vefnum http://servefir.ruv.is/vesturfarar/personur.html
Jóhann Magnús Bjarnason fæddist að Meðalnesi í Fellum, Norður-Múlasýslu. Hann fluttist vestur um haf með foreldrum sínum 9 ára gamall. Þau bjuggu fyrst í Nova Scotia en síðan í Winnipeg þar sem hann lauk kennaraprófi. Hann var lengst af barnakennari á Nýja Íslandi, en bjó einnig víðar í Kanada. Hann hafði mikinn metnað til ritstarfa, fylgdist með bókmenntaumræðu og nýjungum á því sviði og skrifaði mikið. Hann var viðkvæmur og hrifnæmur, oft barnslega einfaldur í skrifum sínum. Dugnaður hans við skriftir og útgáfu hafði mikla þýðingu fyrir upphaf vestur-íslenskra bókmennta. Tvítugur gaf hann út fyrsta ljóðakverið vestanhafs (1887) með ljóðum eftir sig og tvö önnur skáld, Kristin Stefánsson (1856-1916) og Sigurð Jón Jóhannesson (1850-1923). Hann var einnig fyrstur til að gefa út lausamálsskáldskap á bók, Sögur og kvæði 1892. Sá skáldskapur þótti ekki burðugur, en kveðskapurinn í Ljóðmælum 1898 var betri, honum tekst oft mætavel að lýsa kjörum fátækra og smáðra innflytjenda. Hann skrifaðist á við Stephan G. Stephansson, þeir skiptust á skoðunum um bókmenntir og Stephan réð honum heilt. Þó að Stephan hrósaði mjög Ljóðmælum Magnúar frá 1898 í vönduðum og sanngjörnum ritdómi, hlutu þau blendnar viðtökur og Jóhann Magnús sneri baki við ljóðagerð og hallaði sér að sagnaritun, bæði skáldsagna og smásagna sem nutu mikilla vinsælda. Að frátöldum stuttum skáldsögum eftir Gunnstein Eyjólfsson og Snæ Snæland (dulnefni fyrir Kristján Ásgeir Benediktsson) er skáldsagan Eiríkur Hansson I-III (1899-1903) eftir Jóhann Magnús fyrsta vestur-íslenska skáldsagan, og án efa sú fyrsta sem veigamikil getur talist. Sagan er þroskasaga drengs sem vestur flutti, skemmtileg aflestrar. Frásagnargleði Jóhanns Magnúsar blómstraði í Brasilíuförunum (1905-1908) og Í Rauðárdalnum (1942, kom fyrst út sem framhaldssaga í tímaritinu Syrpu 1913-1922). Báðar eru rómantískar ævintýra- og leynilögreglusögur, sú fyrri fjallar um Brasilíufarana, sú síðari gerist að mestu í Winnipeg. Jóhann Magnús gaf líka út „drengjasöguna“ Karl litla (1935) sem er ævintýri, og smásagnasöfnin Vornætur á Elgsheiðum (1910) og Haustkvöld við hafið (1928). Þá skrifaði hann nokkur leikrit sem ekki hafa verið prentuð. Þekktasta smásaga Jóhanns Magnúsar er án efa „Íslenskt heljarmenni“ - um hraustan íslenskan karl sem bjó á eyju fyrir austurströnd Kanada, hetjusaga Íslendings sem bar af öllum hraustmennum öðrum.
Gott eintak í ágætu bandi. Bókmerki André Courmont prýðir bókina.
Um Jóhann Magnús Bjarnason segir svo á vefnum http://servefir.ruv.is/vesturfarar/personur.html
Jóhann Magnús Bjarnason fæddist að Meðalnesi í Fellum, Norður-Múlasýslu. Hann fluttist vestur um haf með foreldrum sínum 9 ára gamall. Þau bjuggu fyrst í Nova Scotia en síðan í Winnipeg þar sem hann lauk kennaraprófi. Hann var lengst af barnakennari á Nýja Íslandi, en bjó einnig víðar í Kanada. Hann hafði mikinn metnað til ritstarfa, fylgdist með bókmenntaumræðu og nýjungum á því sviði og skrifaði mikið. Hann var viðkvæmur og hrifnæmur, oft barnslega einfaldur í skrifum sínum. Dugnaður hans við skriftir og útgáfu hafði mikla þýðingu fyrir upphaf vestur-íslenskra bókmennta. Tvítugur gaf hann út fyrsta ljóðakverið vestanhafs (1887) með ljóðum eftir sig og tvö önnur skáld, Kristin Stefánsson (1856-1916) og Sigurð Jón Jóhannesson (1850-1923). Hann var einnig fyrstur til að gefa út lausamálsskáldskap á bók, Sögur og kvæði 1892. Sá skáldskapur þótti ekki burðugur, en kveðskapurinn í Ljóðmælum 1898 var betri, honum tekst oft mætavel að lýsa kjörum fátækra og smáðra innflytjenda. Hann skrifaðist á við Stephan G. Stephansson, þeir skiptust á skoðunum um bókmenntir og Stephan réð honum heilt. Þó að Stephan hrósaði mjög Ljóðmælum Magnúar frá 1898 í vönduðum og sanngjörnum ritdómi, hlutu þau blendnar viðtökur og Jóhann Magnús sneri baki við ljóðagerð og hallaði sér að sagnaritun, bæði skáldsagna og smásagna sem nutu mikilla vinsælda. Að frátöldum stuttum skáldsögum eftir Gunnstein Eyjólfsson og Snæ Snæland (dulnefni fyrir Kristján Ásgeir Benediktsson) er skáldsagan Eiríkur Hansson I-III (1899-1903) eftir Jóhann Magnús fyrsta vestur-íslenska skáldsagan, og án efa sú fyrsta sem veigamikil getur talist. Sagan er þroskasaga drengs sem vestur flutti, skemmtileg aflestrar. Frásagnargleði Jóhanns Magnúsar blómstraði í Brasilíuförunum (1905-1908) og Í Rauðárdalnum (1942, kom fyrst út sem framhaldssaga í tímaritinu Syrpu 1913-1922). Báðar eru rómantískar ævintýra- og leynilögreglusögur, sú fyrri fjallar um Brasilíufarana, sú síðari gerist að mestu í Winnipeg. Jóhann Magnús gaf líka út „drengjasöguna“ Karl litla (1935) sem er ævintýri, og smásagnasöfnin Vornætur á Elgsheiðum (1910) og Haustkvöld við hafið (1928). Þá skrifaði hann nokkur leikrit sem ekki hafa verið prentuð. Þekktasta smásaga Jóhanns Magnúsar er án efa „Íslenskt heljarmenni“ - um hraustan íslenskan karl sem bjó á eyju fyrir austurströnd Kanada, hetjusaga Íslendings sem bar af öllum hraustmennum öðrum.