Skuggar af skýjum # 65084
- Regular
- 4.900 kr
- Sale
- 4.900 kr
- Regular
Sold Out
- Unit Price
- per
Skuggar af skýjum. Skáldsaga eftir Thor Vilhjálmsson.
Hún sat í hægindastólnum, og hafði glasið sitt á armbríkinni milli fingra beggja handa, og lék sér að því undir myndinni af dreymandi prinsinum á röndótta teppinu í skóginum meðan hesturinn beit ljónið meðal blóma, og skýin voru einsog bláir drekar; og dökkgrá slangan vafðist upp eftir trénu. Maðurinn settist á bríkina, og tók frá henni glasið til að geta kysst hana. Snöggvast voru varir hennar einsog ostur, síðan ostrur, hugsaði hann með undarlegan hlátur bældan í sér unz tunga hennar slökkti þann hlátur og sameinaði hann sjálfum sér í lönguninni til hennar, og þau fundust. Og blómin uxu rauð og blá út úr myndfletinum, og hvolfdu bikurum sínum yfir þessar tvær manneskjur; þessar tvær ókunnugu manneskjur sem voru að reyna að kynnast með örvæntingarfullum hætti, og ofsa.
Dúrga-púj nóvemberhiminsins var dökkt með þjótandi skýjum bólgnum.
Hann vaknaði við hlið þessarar konu sem svaf, allt var svo kyrrt. Andlit hennar var mjúkt og opið, af því var strokinn allur veizlugleðilegleikinn; nú virtist hún ung með hreinleika sem var óvæntur. Hver var þessi kona? Hvers vegna var hann hér? Hann vissi ekki hvernig hann var hingað kominn. Andlitið var stórt, og svo nálægt honum að hann svimaði við að reyna að sjá það; og lokaði öðru auganu til þess að reyna að ná mynd þess óbrjálaðri. Andardráttur hennar kom á hann, hitinn af henni leiddist um líkama hans; hann var dapur.
Hún sat í hægindastólnum, og hafði glasið sitt á armbríkinni milli fingra beggja handa, og lék sér að því undir myndinni af dreymandi prinsinum á röndótta teppinu í skóginum meðan hesturinn beit ljónið meðal blóma, og skýin voru einsog bláir drekar; og dökkgrá slangan vafðist upp eftir trénu. Maðurinn settist á bríkina, og tók frá henni glasið til að geta kysst hana. Snöggvast voru varir hennar einsog ostur, síðan ostrur, hugsaði hann með undarlegan hlátur bældan í sér unz tunga hennar slökkti þann hlátur og sameinaði hann sjálfum sér í lönguninni til hennar, og þau fundust. Og blómin uxu rauð og blá út úr myndfletinum, og hvolfdu bikurum sínum yfir þessar tvær manneskjur; þessar tvær ókunnugu manneskjur sem voru að reyna að kynnast með örvæntingarfullum hætti, og ofsa.
Dúrga-púj nóvemberhiminsins var dökkt með þjótandi skýjum bólgnum.
Hann vaknaði við hlið þessarar konu sem svaf, allt var svo kyrrt. Andlit hennar var mjúkt og opið, af því var strokinn allur veizlugleðilegleikinn; nú virtist hún ung með hreinleika sem var óvæntur. Hver var þessi kona? Hvers vegna var hann hér? Hann vissi ekki hvernig hann var hingað kominn. Andlitið var stórt, og svo nálægt honum að hann svimaði við að reyna að sjá það; og lokaði öðru auganu til þess að reyna að ná mynd þess óbrjálaðri. Andardráttur hennar kom á hann, hitinn af henni leiddist um líkama hans; hann var dapur.