Vísur um vötn # 78790

Vísur um vötn eftir Matthías Jóhannessen. Teiknari Áslaug Sverrisdóttir.



Hafralónsá



Hér blánar allt af berjum

þar sem bergið er nakið sár.

Ég horfði ofan í ána

og engu líkara en hún



vildi seiða mig til sín og taka

mína tilbúnu sál á spún.



Ég lét hana ekki leiða

mitt líf inn í hamra til sín

en hristi hana af mér og horfði

yfir hvítbláan Þistilfjörð



þar sem heiðblár himinninn skoprar

á hafinu sólargjörð.



Svo héldum við áfram með ánni

og allt upp í Stapa og Þræl.

Og þar er allt þakið í köðlum

og þar eru sprungin gil.



Hver mundi ekki láta lífið

fyrir lax úr þessum hyl?



En kvöldið var bjart og kyrrðin

fór kuli um lyng og mó,

samt bærðist ei hár á höfði

og hafgolan kyrrðist við land.



Ég sá hvernig vatnið veður

sinn vængjaða ós upp í sand.



Þar vakir bleikja í veröld

sem er vinalegri en mín

og enginn ógnar þeim friði

nema ormur, fluga og stöng –



en eilífðin er samt hvergi

jafnóendanlega löng.